صنایع‌دستی، طیف وسیعی از تولیدات حاصل از هنر و خلاقیت افراد با زمینه‌های ارزشی و فرهنگی متنوع می‌باشد که طی قرون و اعصار در یک جغرافیای مشخص، نهادینه شده و قوام یافته است و در قالب ابزار، پوشاک، تزئینات، سبک‌زندگی، خوراک و اشیاء‌مقدس مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به گزارش پایگاه خبری سیستان و بلوچستان صنایع‌دستی نه تنها به‌دلیل ایجاد اشتغال وسیعی که می‌تواند ایجاد کند و درآمد بیافریند، بلکه به‌لحاظ حفظ ارزش‌ها، اصالت‌ها و خاست‌گاه فرهنگی و هنری باید مورد توجه باشد که بررسی‌ها نشان می‌دهد در استان سیستان و بلوچستان، آن‌گونه که باید به این گنجینه‌ی پنهان، توجه کافی نشده است.

آفرینش یک اثر هنری و سنتی از نگاه تحلیل هزینه-منفعت، نشان از سود سرشاری دارد که گاه با هزینه‌ای اندک، قیمت محصول تولیدی هزاران برابر می‌باشد و ارزش هنری و موزه‌ای پیدا می‌کند، بنابراین برنامه‌ریزی، تولید و پشتیبانی از صنایع‌دستی متنوع استان که نیازی به سرمایه‌گذاری ثابت بالایی نیز ندارند و در منازل قابل تولید می‌باشند، از ضروریات توسعه‌ی این استان کم‌آب است.

اگر تشکل‌های زنجیره‌ای محلی، استانی و ملی ایجاد شود و کار بازاریابی بین‌المللی و یا تبلیغ برای مصرف بیش‌تر خانوارهای ایرانی صورت گیرد و واردات محصولات ماشینی مشابه قطع شود، این شاخه از اشتعال‌زایی می‌تواند نجات‌بخش بحران بی‌کاری در استان باشد.

صنایعی چون، قالی‌بافی، گلیم‌بافی، سوزن‌دوزی، سکه‌دوزی، خامه‌دوزی، محصولات دستی دریایی، سنگ‌های قیمتی و حصیربافی  بیش‌ترین فراوانی را در این استان دارد که محصولات ذی‌قیمتی را می‌تواند به بازار عرضه کند.

یادداشت/ عباس نورزائی