ثروتی که در خاک مانده؛ خاک سیستان، فرصت نجات از بیکاری و مهاجرت»

در حالی‌که آمار بیکاری در منطقه سیستان به‌طور نگران‌کننده‌ای در حال افزایش است و خشکسالی و آلودگی هوا، موج مهاجرت را شدت داده، یکی از ظرفیت‌های ارزشمند و مغفول‌مانده‌ی این منطقه، خاک صنعتی آن است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری اخبار سیستان و بلوچستان خاکی که قابلیت استفاده در صنایع مختلفی از جمله کاشی‌سازی، آجر، سفالگری، ملات‌های سنتی را دارد اما همچنان بی‌استفاده مانده است.

خاک سیستان؛ بستر صنعتی خاموش

زمین‌های رُسی اطراف زابل، زهک و هیرمند از انواع خاک‌های رُس با درصد مناسب سیلیس، آلومینا و ترکیبات معدنی برخوردارند. این نوع خاک‌ها  در بسیاری از کشورهای جهان، ماده اولیه مهمی برای تولید کاشی، سرامیک، چینی بهداشتی، آجر و مصالح ساختمانی به‌شمار می‌روند.

بررسی‌های میدانی و مشاهدات محلی نشان می‌دهد که زمین‌های کشاورزی رهاشده در اثر خشکسالی در سیستان، به خاک‌هایی با دانه‌بندی ریز تبدیل شده‌اند؛ ویژگی‌هایی که دقیقاً مشابه خاک مورد استفاده در صنعت کاشی‌سازی است.

بر اساس معیارهای فنی و مطالعات تطبیقی، خاک رُس سیستان می‌تواند در صنایع کاشی و سرامیک، آجر، سفال و سرامیک هنری، ملات های سنتی و ساختمانی کاربرد داشته باشد.

در شرایطی که هزاران خانوار سیستانی با نبود فرصت شغلی، بحران معیشتی و ناامیدی از آینده مواجه هستند، ایجاد واحدهای فرآوری خاک صنعتی می‌تواند روزنه‌ای برای اشتغال جوانان و ماندگاری جمعیت در منطقه باشد.

راه‌اندازی یک واحد کوچک تولید آجر یا کاشی، با سرمایه اولیه محدود و تجهیزات در دسترس، قابلیت اشتغال‌زایی برای ده‌ها نفر را دارد.

ناگفته نماند که نبود زیرساخت صنعتی در منطقه، عدم توجه مسئولان به ظرفیت‌های معدنی غیر فلزی، کمبود سرمایه‌گذاری و حمایت از کارگاه‌های تولیدی کوچک و ناآگاهی عمومی نسبت به ارزش اقتصادی خاک محلی مهم ترین چالش ها و موانع موجود بر سر راه این عنصر ارزشمند به شمار می آید.

انتظار می رود تهیه و اجرای طرح‌های مطالعاتی بر پایه آزمایش خاک منطقه توسط دانشگاه زابل، جذب سرمایه‌گذار بخش خصوصی برای صنایع مبتنی بر خاک، به‌ویژه کاشی‌سازی، ارائه مشوق‌های دولتی (معافیت مالیاتی، تسهیلات کم‌بهره) برای واحدهای تولیدی خاک‌محورو آموزش و ترویج صنایع بومی مرتبط با خاک مانند سفالگری، ملات‌سازی سنتی و تولید آجر در دستور کار قرار گیرد.

گفتنی است خاک سیستان، برخلاف ظاهر خشک و ترک‌خورده‌اش، حامل گنجی پنهان از فرصت‌های صنعتی و اشتغال‌زاست. با اندکی سرمایه‌گذاری و سیاست‌گذاری هدفمند، می‌توان آن را به نیرویی محرک در مسیر توسعه منطقه تبدیل کرد؛ نیرویی که می‌تواند مانع مهاجرت، کاهش بیکاری و بازگشت امید به جوانان این سرزمین شود.

انتهای پیام