دانشگاه علوم پزشکی داریم، اما متخصص نه!

منطقه‌ی سیستان با وجود برخورداری از دانشگاه مستقل علوم پزشکی، از برخی تخصص‌های پایه‌ای و حیاتی در عرصه‌ی درمانی همچنان محروم است. این در حالی است که بسیاری از مناطق کشور حتی با سطح پایین‌تر آموزشی و جمعیتی، از چنین امکانات تخصصی برخوردارند. نبود این خدمات، برای مردم بومی به‌ویژه بیماران مزمن، تبدیل به یک بحران بی‌صدای سلامتی شده است.

به گزارش پایگاه خبری اخبار سیستان و بلوچستان در منطقه‌ای که با طوفان‌های موسوم به ۱۲۰ روزه و خیزش مداوم ریزگردها مواجه است، انتظار می‌رود تخصص ریه به عنوان ابتدایی‌ترین ضرورت درمانی موجود باشد، اما متأسفانه چنین نیست. بیماران ریوی، به‌ویژه سالمندان و کودکان، ناچارند برای تشخیص و درمان اولیه نیز به استان‌های دیگر مراجعه کنند، که این موضوع، هم پرهزینه است و هم خطرناک.

از سوی دیگر، فقدان تخصص خون‌شناسی که به‌ویژه در درمان بیماری‌های مزمن، سرطان‌ها و بیماری‌های خونی کاربرد حیاتی دارد، شکاف بزرگی در نظام سلامت منطقه ایجاد کرده است. نبود این خدمات، بیماران را در چرخه‌ی آزمایش‌های ناتمام و ارجاع‌های پرخطر گرفتار کرده و هزینه‌های غیرضروری زیادی به آن‌ها تحمیل می‌کند.

وضعیت آنژیوگرافی نیز در سیستان تأسف‌برانگیز است. برای یک عمل ساده آنژیوگرافی، بیماران باید تا زاهدان یا حتی مشهد سفر کنند؛ سفری که گاهی برای بیمار قلبی، به قیمت جان تمام می‌شود. این در حالی است که راه‌اندازی یک بخش آنژیوگرافی با استاندارد حداقلی، می‌تواند جان صدها نفر را نجات دهد.

نکته‌ی قابل‌توجه اینکه، اگر چنین خدماتی در سیستان راه‌اندازی شود، حتی اتباع افغانستانی ساکن ایالت نیمروز نیز به‌جای سفر به کابل، ترجیح خواهند داد از ظرفیت درمانی سیستان استفاده کنند. این مسأله، هم منجر به توسعه‌ی سلامت منطقه می‌شود و هم درآمدزایی بین‌المللی برای حوزه‌ی درمان سیستان به ارمغان می‌آورد. حال سئوال این است: چرا با وجود دانشگاه علوم پزشکی، هنوز درگیر ابتدایی‌ترین کمبودها هستیم؟

انتهای پیام/ عباس نورزایی