وقتی انرژی هست اما انگیزه نیست؛ چگونه خورشید و باد می‌توانند جان دوباره‌ای به سیستان بدهند؟

منطقه سیستان، یکی از خشک‌ترین و محروم‌ترین مناطق ایران، در دل خود گنجینه‌ای از انرژی‌های تجدیدپذیر را نهفته دارد. وزش بادهای ۱۲۰ روزه، آفتاب سوزان تابستانی، و پهنه‌های گسترده‌ی بیابانی، این منطقه را به یکی از مستعدترین نقاط کشور برای تولید انرژی‌های بادی و خورشیدی تبدیل کرده است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری اخبار سیستان و بلوچستان در سال‌های اخیر، گام‌هایی هرچند کوچک در مسیر بهره‌برداری از این منابع برداشته شده؛ از راه‌اندازی نیروگاه بادی میل‌نادر گرفته تا نصب پنل‌های خورشیدی خانگی که برق تولیدی آنها توسط اداره برق خریداری می‌شود. اما این اقدامات هنوز به‌اندازه‌ای نیست که بتواند تحولی پایدار در منطقه ایجاد کند.

بیکاری گسترده، خشکسالی‌های مکرر، و شرایط سخت اقلیمی، باعث شده‌اند بسیاری از ساکنان این منطقه مرزی به مهاجرت ناچار شوند؛ کوچ از زادگاه، در جستجوی نان. در حالی‌که اگر سرمایه‌گذاری مناسبی در حوزه انرژی‌های پاک صورت بگیرد، نه تنها جلوی مهاجرت گرفته می‌شود، بلکه می‌توان امید به بازگشت و مهاجرت معکوس را نیز زنده کرد.

با نصب پنل‌های خورشیدی در خانه‌ها و واگذاری بخشی از ظرفیت تولید برق به مردم، می‌توان درآمدی پایدار برای خانوارها ایجاد کرد. این مدل موفق در برخی مناطق دیگر کشور، اکنون نیازمند اجرای گسترده‌تری در سیستان است؛ جایی که هم ظرفیت دارد و هم ضرورت.

از آن‌جا که سیستان بخشی از مرزهای شرقی کشور و منطقه‌ای استراتژیک و حساس محسوب می‌شود، توجه به توسعه پایدار آن نه فقط یک ضرورت اجتماعی و اقتصادی، بلکه اقدامی امنیت‌محور است.

اگر خورشید و باد، فرصت هستند، نباید این فرصت را برای مردمان مرزنشین‌مان به تهدید تبدیل کنیم.

انتهای پیام/فاطمه بهرک